Het leven van Margriet Talstra (42) uit Hoorn verandert in 2025 ingrijpend. In zeer korte tijd eindigt niet alleen haar relatie van 13 jaar, maar krijgt ze ook te horen dat ze de ongeneeslijke ziekte Parkinson heeft. Haar drie kinderen, vriendinnen en paard Pien helpen Margriet door de moeilijkste periode in haar leven.
Ze heeft al twee jaar verschillende onverklaarbare klachten. Spieren die niet meewerken, moeite met lopen. De ene arts na de andere gaat ze af, zonder resultaat. Tot september 2025. Ze krijgt hartverscheurend nieuws van een arts die de oorzaak van haar klachten heeft gevonden: ze heeft Parkinson, een ongeneeslijke hersenziekte.
Voor iedere patiënt is het verloop van de ziekte anders, maar de vooruitzichten zijn niet goed. "Ze kunnen er niet veel over zeggen, behalve dat het alleen maar erger wordt", aldus Margriet. "Alles gaat achteruit, je takelt af. Je kan het ook niet tegenhouden, je kan alleen de symptomen onderdrukken."
Alsof dat niet genoeg slecht nieuws is, loopt in die periode ook haar relatie van 13 jaar op de klippen. "Plotsklaps, het was echt heel onverwacht voor mij. Dat is een situatie waarbij je het gevoel hebt dat de grond onder je voeten vandaan wordt geveegd", zegt ze op zachte toon.
Open zijn helpt
Het kost haar veel moeite de klap te verwerken. Ze kiest er nadrukkelijk voor niet in haar schulp te kruipen. "Ik houd ervan om open te zijn over zo'n ziekte en wat het met je doet", zegt ze. "Dat maakt dat je het niet helemaal zelf hoeft te dragen. Je gaat wel in je eentje naar bed, maar mensen dragen het wel met je mee. Dat helpt."
Het leidt zelfs tot een hulpactie, wanneer ze als alleenstaande moeder moeite heeft de rekeningen te betalen van haar geliefde paard Pien. "Ik speelde al een tijdje met de gedachte om Pien te verkopen, omdat het financieel best ingewikkeld is. Gelukkig kan ik nog fulltime werken, maar het valt niet mee."
Wie de veertiger kent, weet hoezeer Pien haar na aan het hart ligt. Bij haar paard vergeet ze al haar problemen. "Pien is een vriendin, een maatje, bijna m'n therapeut. Ze kan niet praten en dat is maar goed ook, maar je voelt dat ze er is. Het is bijna magisch."
De vriendinnen van Margriet weigeren simpelweg te aanvaarden dat Pien verkocht moet worden. "Nee Margriet, dat is het laatste wat je moet doen!", krijgt ze te horen. Ze halen meer dan 14.000 euro op en zo voorkomen ze erger. "Warm, meelevend, positief", omschrijft Margriet de berichten die ze krijgt. "Mensen uit het hele land willen helpen, het gaat alle kanten op. Echt waanzinnig."
"Mensen helpen elkaar in dit soort situaties. Dat maakt me een dankbaar mens"
Margriet kan nu gelukkig nog veel. Wat ze merkt van de Parkinson? "Onrust in m'n lijf. Ik heb ongecontroleerde spierspanning in m'n linkerbovenbeen en een triller in m'n linkerarm. Dat wordt met medicatie deels onderdrukt, maar dat komt een paar keer per dag, bij stressvolle momenten of op momenten dat ik het niet kan verklaren weer naar boven."
Ze merkt dat ze, een jaar nadat de wereld onder haar voeten verdween, anders in het leven staat. "De ziekte brengt met zich mee dat je meer per dag gaat leven, dat je wat minder ver vooruit gaat kijken." Ze kan meer genieten van op het oog gewone zaken. "Als je een goede dag hebt met je kinderen, je doet wat leuks, je eet met elkaar. Het zijn hele simpele dingen, maar ze tellen wel mee."
De steun van alle kanten doet haar goed. "Het gaat weleens over de gepolariseerde samenleving. Maar als je hulp nodig hebt..." Ze zoekt naar woorden. "Mensen helpen elkaar in dit soort situaties. Dat is warm, mooi en maakt me een dankbaar mens."