Ik mocht afgelopen zondag een uur langer blijven liggen. Dat hoorde ik op het NOS-journaal. Aardig dat ze dat even doorgaven. Ik verkeerde nog in de veronderstelling dat ik daar zelf over ging.
In maart moet ik eerder mijn bed uit, in oktober mag ik langer blijven liggen. Het klinkt als een verlofregeling waarvoor ik nooit heb getekend. Bovendien moet je voor dat extra uur slaap natuurlijk niet eerst een uur later naar bed gaan. Dan heb je je cadeau al uitgepakt voordat je het gekregen hebt.
Twee keer per jaar raken we collectief ontregeld. Onze biologische klok zou hopeloos in de war zijn. Ziek, zwak en misselijk van zestig minuten. Ik wil niemands klachten wegwuiven, maar soms klinkt het alsof we met heel Nederland in een nachtvlucht uit Australië zijn gestapt.
Terwijl we gewoon in West-Friesland wakker worden.
En heb je maandagochtend, tussen het mopperen door, ook even naar buiten gekeken? Wie vroeg op pad moest, had ineens meer licht. Dat lijkt me toch een aardige tegemoetkoming.
Mijn telefoon had de verandering zelfstandig verwerkt. De oven was nog niet zover. Die houdt vast aan de zomer. Ik begrijp hem wel.
Onze poes weigert iedere medewerking. Zij wil op dezelfde tijd eten. Haar biologische klok heet cao. Eenzijdige wijziging van de voedertijden wordt niet geaccepteerd. Overleg vindt plaats naast mijn bed, met stemverheffing.
Ook over ouderen hoor je bij zo’n klokwisseling allerlei onheilspellends. Er zouden er meer overlijden. Dan wil ik toch weten: hoeveel, wanneer en volgens welk onderzoek? Op mijn leeftijd hoor ik graag of ik werkelijk gevaar loop of weer eens als kwetsbare doelgroep in een papegaaienpraatje ben beland.
Er waren afgelopen week trouwens mensen die extra tijd goed konden gebruiken: de technici die ernstige computerlekken moesten helpen dichten. Websites gingen uit voorzorg op zwart. Zelfs het Nationaal Cyber Security Centrum haalde zijn website offline.
Voor geruststelling kon ik daar dus even niet terecht.
Informatie over lekken was uitgelekt. Een lek lekken: zelfs onze rampen beginnen op een woordspeling te lijken. Terwijl wij toestemming kregen om uit te slapen, moesten anderen zorgen dat we na het wakker worden nog ergens konden inloggen.
Maar wat heb ik zelf eigenlijk met dat cadeau-uur gedaan?
Ik zou het moeten kunnen aanwijzen. Dít waren die zestig minuten. Hiér heb ik ze besteed. Waarschijnlijk zijn ze opgegaan aan koffie, wat lezen en, jawel, een poging tot uitslapen. Geen bonnetje bewaard.
Als ik werkelijk een uur mocht terughalen, zou ik vermoedelijk een ander kiezen. Nog eens aan tafel met iemand die er niet meer is. Een vertrouwde stem horen, een doodgewone opmerking, samen ergens om lachen. Een uur waarvan ik destijds niet wist dat ik het ooit terug zou willen.
Daarvoor helpt geen wintertijd.
Mijn poes meldt zich opnieuw. Zij verlangt niet naar gisteren en maakt zich geen zorgen over welke tijd dan ook. Zij wil dat ik nu opsta.
Dat uur cadeau heeft zij inmiddels volledig voor mij ingepland.