Het besef dat ik ze gemist heb drong pas goed tot mij door toen ik in de raadszaal mijn spulletjes uitpakte en me installeerde en in de modus van verslaggever transformeerde. Natuurlijk waren daar de vertrouwde gezichten uit de vorige raadsperiode en daarnaast een paar nog gewenklare gezichten van de nieuwe raadsleden of raadscommissieleden. Voorspelbare en onvoorspelbare momenten lagen te wachten op mijn opmerkzaamheid en ik hoopte er niets van te missen.
Een nieuw op te richten Hoorns Sportbedrijf, dat het beheer van de zwembaden, de ijsbaan en sportaccommodaties in BV-constructie ter hand moet nemen op zo’n manier dat de gemeenteraadsleden de constructie niet meteen herkennen als een permanent schip van bijleg, was het onderwerp. Rijp en groen gaan het samen doen, dacht ik even in een dichterlijk ogenblik. Het zou geen spannend debat worden, meende ik al te kunnen inschatten. Hier ligt geen typisch links of rechts probleem dat om oplossingen schreeuwt. Het milieu loopt er geen schade mee op, noch zijn er protestacties met vlaggen en vuurwerkbommen te verwachten.
Nu zijn er twee zaken bij het aanbieden van sportfaciliteiten die van groot belang zijn voor een politicus. Allereerst dient de burger te kunnen waarnemen dat de fractie het lichamelijke en geestelijke welzijn van alle inwoners van de stad zeer hoog in het vaandel heeft staan. Het doen voorkomen dat men daar eigenlijk veel te veel van verwacht of dat dit absoluut niet de taak van het stadsbestuur is, maar dat dit louter en alleen de verantwoordelijkheid is van de burgers zelf, laat zich moeilijker verkopen als het voeren van verantwoordelijke politiek. Vandaar dat zo’n bijna 13 keer te horen was dat de hele fractie van mening is dat een mogelijk sportief leven in Hoorn een stadstaak is.
Maar daar hangt een prijskaartje aan. Baantjes zwemmen, schaatsen of lopen op fatsoenlijk daartoe ingerichte en onderhouden locaties kost een hoop gemeenschapsgeld. De commerciële organisatie Optisport die dit een aantal jaren deed om de Hoornse politiek te ontzorgen schijnt er de aandeelhouders niet enorm enthousiast mee te hebben gemaakt. En hoe goed werd ook deze kant van de medaille met kritische blikken van onze dertien fracties belicht. Welke fractie daarin nu het scherpst presteerde heb ik niet via een objectief scoringsinstrument nagemeten. Zulks doet men op het gevoel en zo is dat ook gebruikelijk in het politieke ambacht.
En nu moet ik toch echt kwijt dat er in mijn beleving een ware kampioen ‘kritisch volgen’ is in het Hoornse politieke strijdperk. Werkelijk onovertroffen - en ik kan dan natuurlijk beweren dat ik als vaste volger van alle politieke bewegingen in Hoorn daarover veel ervaring en vooral inzichten heb opgedaan, maar dan nog moet ik in alle eerlijkheid toegeven dat het een subjectieve beoordeling is, waarover zelfs door de aangewezen kampioen zelf heel anders over geoordeeld kan worden – was de inbreng van de fractievoorzitter van Sociaal Hoorn/Team Tonnaer, Jeroen van der Veer.
Dit oordeel schreeuwt om een passend juryrapport. Wie mijn uitspraak niet serieus wil nemen verwijs ik graag naar de beelden van de vergadering die nog tot in de verre toekomst te bekijken blijven. Het gaat om meerdere onderdelen van het houden van een betoog die mij tot het uitroepen van kampioen hebben geleid. Allereerst de houding van Jeroen. Ik heb de beelden een paar keer puur voor mijn eigen genoegen zonder geluid teruggezien. Op het moment dat Jeroen het woord krijgt, zie je zijn linkerelleboog op tafel steun vinden en zijn lichaam opzij hellen. Ik heb zo’n soort lichaamshouding ook wel eens gebruikt wanneer ik leerlingen iets ingewikkelds wilde uitleggen, waar deze nog niet helemaal voor open stonden.
Wanneer het iets belangrijks betreft zie je Jeroen dit ook doen en deze week bereikte zijn bovenlichaam een hoek van 45 graden en dat wijst op het af te geven signaal aan medecommissieleden en wethouder: hier wordt door mij iets gezegd dat ertoe doet! En dat was ook terug te vinden in de woordkeuze. Geen raads- of raadscommissielid bereikte ooit het niveau van het belang van de boodschap om vooral niet te snel te beslissen of de kansen te verminderen om als raadslid grip te verliezen op letterlijk alles wat door een gemeentebestuur geregeld dient te worden. Dat er dan voorlopig niks van een idee terechtkomt, moet worden gezien als bijzaak. Je moet wat over hebben voor het belang van een langzaam rijpingsproces. Jeroen is daarmee voor mij de onbetwiste kampioen. Ik deel geen medailles of bekers uit aan kampioenen, maar wel mijn welgemeende felicitatie!
Disclaimer: De inhoud van de column is uitsluitend voor rekening van de auteur. Streekomroep West-Friesland is niet ge- of verbonden aan een politieke partij of welke politieke richting dan ook, maar geheel autonoom en onafhankelijk.