Ik draaide me om toen iemand op mijn schouder tikte. Ik was zeer verrast om Martijn Martens te herkennen. Martijn, de voorzitter van het Hoornse FvD keek me aan met een bezorgde blik. ‘Kan ik je even spreken, Sjaak?’
‘Natuurlijk, Martijn, maar ik ben wel een beetje verrast.’
‘Dat snap ik, Sjaak, ik heb je columns over ons best wel eens doorgekeken, maar mag het evengoed nog?’
‘Uiteraard, Martijn,’ zei ik en ik probeerde wat minder met ongeloof te kijken. Het zou niet gauw in mij opkomen om Martijn Martens als een vanzelfsprekende gesprekspartner te zien.
‘Heb je haar ook horen spreken? In de Tweede Kamer bedoel ik?’
‘Wie bedoel je, Martijn? Lidewij?’
‘Ja, die bedoel ik. Weet je, sinds haar bijdrage en die discussie deze week in het debat, ben ik bijna overstuur. Ik was totaal verward. Dat was toch niet normaal? Wat vind jij?’
‘Ik vond de reactie van de Kamerleden volstrekt normaal, Martijn. Het was toch schandalig wat juffie De Vos daar uitkraamde?’
‘Precies!’ riep Martijn uit. ‘Exact dat! Dat was toch pure discriminatie?’
Ik keek Martijn verbaasd aan. Ik kon zijn reactie absoluut niet plaatsen. Lidewij de Vos is het boegbeeld van zijn partij en ik ga er blind vanuit dat zij precies verwoordt wat ook al haar volgelingen zo hartstochtelijk proberen uit te dragen.
‘Martijn, ik vind dat inderdaad pure discriminatie en een duidelijk bewijs dat ze zich beter thuis voelt aan de kant van nazi’s en fascisten.’
‘Maar ik ben toch geen fascist, Sjaak?’
Ik keek hem even aan. ‘Dan moet je andere vrienden zoeken, Martijn, want in de hoek van jouw partij zijn ze bij bosjes aanwezig.’
Martijn keek me aan met iets wanhopigs in zijn blik. ‘Maar zo mag je onze Hoornse afdeling niet zien, Sjaak! We vertegenwoordigen mensen die zich zorgen maken, geen nazi’s en fascisten. Dat verhaal over omvolken is niet ons lokale verhaal, Sjaak. Dat moet je van me aannemen. We hadden zelfs een Turk op onze kandidatenlijst staan, wist je dat?’
Ik grijnsde. ‘Ik ken die Turk, Martijn. Zijn jullie niet bang dat hij jullie helpt omvolken?’
‘Nee natuurlijk niet! Hij is juist omgevolkt. Hij is nu een echte Nederlander!’
‘Nou, Martijn, zolang jullie fractie FvD heet, zul je je aan de partijlijn moeten aanpassen, want dat wordt wel van je verwacht.’
‘Dan Sjaak, moeten we duidelijk maken dat we er niet meer bij horen! We moeten een andere naam bedenken!’ Er begon een glimlachje te ontstaan. ‘Wij zijn niet meer de FvD van Forum voor Demagogie!’
‘Dat is er eentje die ik ook bedacht heb, Martijn. Kom op, je kunt er vast nog wel eentje bedenken.’ Ik wilde het niet zeggen, maar ik bedacht dat dit misschien wel een therapeutische waarde kon hebben.
Martijn dacht niet lang na en zei toen: ‘Fractie van Demagogen of Fanclub van Demagogen!’
Ik zag zijn grijns verbreden. ‘Wacht, ik heb er nog een: Fuck vooral Democratie!’
Ik lachte breed. Die Martijn Martens toch, wat kun je je vergissen in mensen. ‘Je bent op de goede weg, Martijn!’
‘Fascisten verwoesten Democratie,’ zei Martijn en hij keek er met een dreigend gezicht bij. ‘Dat ik me zo heb kunnen laten meeslepen door die vuilakken!’ riep hij uit. ‘Ik wil niks meer te maken hebben met die anti-grondwetpartij! Ieder raadslid in Nederland van FvD moet nu op dit moment duidelijk uitspreken of hij het eens is met die discriminatoire uitspraken van Lidewij de Vos en er niet omheen draaien met ontwijkende zinnetjes. Van Markuszower weten we nu ook wat zijn ware aard is. Wacht, Sjaak, wat vind je van Flutpartij voor Dombo’s? Fluisteringen van Duivels. Feestje voor Domvolkers! Foutje van Dwarsliggers of deze: Freaks voor Demolitian!’
‘Je bent lekker bezig, Martijn!’ riep ik enthousiast. Wat een geweldige verandering bij deze Hoornse politicus! Zou het te laat zijn om hem alsnog in het college te krijgen? Zou hij nu zelfs beter kunnen zijn dan de VVD?’
‘Martijn, je bent een fantastische kerel!’ zei ik. Martijn spreidde zijn armen en we omhelsden elkaar als de allerbeste vrienden.
Toen hoorde ik ineens de bekende stem van mevrouw Grosthuizen. ‘Gaat het wel, lieverd? Je was zo onrustig in je slaap, had je een nachtmerrie of zo?’
Het kostte me een paar tellen om terug te keren naar de werkelijkheid. ‘Nee, geen nachtmerrie, wel een leuke droom.’ ‘Ach, een mens moet altijd wat te dromen houden,’ zei mevrouw Grosthuizen wijs en ik denk dat dit één van de redenen is, waarom ik haar al vijftig jaar een droomvrouw noem.
Disclaimer: De inhoud van de column is uitsluitend voor rekening van de auteur. Streekomroep West-Friesland is niet ge- of verbonden aan een politieke partij of welke politieke richting dan ook, maar geheel autonoom en onafhankelijk.