Ik moet erkennen dat ik het toch wel leuk vind om door de stad te gaan en daar op allerlei legale plekken de posters te zien van de verschillende politieke partijen in Hoorn. Daar prijken diverse bekende koppen. Niet alleen van de lijsttrekkers, maar ook af en toe van de nummers twee en drie op de lijst.
Ik heb alleen bij de eerste twee posters tegen mevrouw Grosthuizen gezegd wie dat zijn en dat ik ze allemaal ken. Ze weet dat ik alle geëtaleerde personen ken en ze hoeft niet van iedereen te horen wat voor mensen dat zijn en hoe zij op mij overkomen of dat ze op de foto precies of juist niet precies uitstralen wie zij zijn.
Ik ga dat nu ook niet doen, want het zou suggereren dat ik aan de hand van de portretten het bijbehorende politieke gedachtegoed goed uitgebeeld kan zien. Over het algemeen klopt dat wel en de posts op Facebook waarin zij trots samen met hun poster poseren zijn gewoon lief. Daar moet ik niet cynisch over doen, wanneer hun politieke voorkeur niet geheel stroken met de mijne.
Nog leuker zijn de filmpjes die hier en daar opduiken met kandidaten die zo ontspannen mogelijk op locatie een stukje verkiezingsbelofte verduidelijken. Het is niet erg dat meerdere partijen op dat idee zijn gekomen en het doet er ook niet toe. We kunnen onze politici bijna niet ontlopen.
Met zestien verschillende fracties – ik weet het, ik verval waarschijnlijk in herhalingen en dat wordt mij door de fracties niet kwalijk genomen, omdat dit in de Hoornse politiek heel gebruikelijk is – is het moeilijk om de juiste verschillen te ontdekken. Er zijn doorgaans meer overeenkomsten en dat zal het vormen van een college van B&W waarschijnlijk kunnen vergemakkelijken.
Ik zeg: kunnen, want bij het vormen van een college is het ook belangrijk tegenstellingen te verzilveren, want dat verkoopt weer lekkerder naar de achterban. Voor de partijen in de komende oppositie is het ook fijner wanneer er wat te wensen overblijft, want het valt wat moeilijker te verdedigen wanneer je vanuit je oppositierol plannen van de coalitie gaat dwarsbomen of helpen uitstellen met extra onderzoeken, wanneer je die plannen zelf prominent in je programma had staan.
Toch is er een duidelijk onderwerp, waar partijen heel anders in blijven staan, ondanks niet veranderde wetgeving. Ik duid hierbij op de spreidingswet. Ondanks de VVD in het nieuwe kabinet lijkt die VVD-wet niet te worden weggepoetst en zal elke gemeente verplicht worden asielzoekers op te nemen, of dat op prijs gesteld wordt of niet. Toch zijn er partijen in Hoorn, die min of meer openlijk blijven pleiten om geen AZC in de gemeente toe te laten.
De posterzin onder de vriendelijk ogende lijsttrekker van de VVD laat de kiezer geloven dat dit toch echt wél kan worden afgewend. ‘Wat nu?’ vroeg mij een betrokken inwoner van Hoorn, ‘Denkt de Hoornse VVD-afdeling anders dan de landelijke?’ Ik heb toen, je mag het schande noemen, besmuikt geantwoord, dat een te groot deel van de landelijke VVD niet veel anders denkt dan bijvoorbeeld de FvD.
Ik trek de vergelijking met FvD, omdat deze neofascistische partij ook vaste voet aan de grond zoekt in Hoorn en misschien moet je na 18 maart onze lokale VVD prijzen wanneer blijkt dat zij dankzij hun verkiezingsleuze een verderfelijke vlek op Hoorns politiek blazoen hebben verijdeld. Of ze dan na 18 maart weer een fatsoenlijke houding t.a.v. zoekers naar een veilig onderkomen aannemen is dan iets wat ik hartgrondig hoop.
Weet je wat ik ook denk wanneer ik de bekende koppen aangeplakt zie? Ik zal ze missen wanneer ze niet meer in de raad terug zouden komen. Het klinkt gek, maar ik ben in de afgelopen jaren een beetje gehecht geraakt aan die personen. Ook, en niet minder, aan de koppen van hen die niet overal aangeplakt staan. Zelfs aan hen die ik regelmatig op de vingers heb getikt. Ik heb ze in mijn hart gesloten en dat durf ik zonder schaamte te erkennen. Ik heb me zelfs een paar maanden geleden verheugd eindelijk de stem te mogen horen van het raadslid dat gedurende de afgelopen vier jaar bijna nooit iets heeft gezegd.
De vrouwen en mannen die na 18 maart de verantwoordelijke klus op zich nemen om de stad fatsoenlijk bestuurd te krijgen hebben nu al mijn sympathie. Het is geen sinecure en als waarnemer aan de zijlijn zal ik met mededogen mijn commentaar leveren. Tenzij men het te gortig maakt natuurlijk. Laat die gortigheid maar over aan de koppensnellers die via de socials elk raadslid verafschuwen. Ik hoop die koppen snel weer aan het werk te kunnen zien!
Disclaimer: De inhoud van de column is uitsluitend voor rekening van de auteur. Streekomroep West-Friesland is niet ge- of verbonden aan een politieke partij of welke politieke richting dan ook, maar geheel autonoom en onafhankelijk.