Ik neem me voor een vrolijke column te schrijven over de meteorologische lente, 1 maart. Zon, lammetjes die wankel hun eerste stappen zetten alsof ze net een cursus mindfulness hebben gevolgd. Bij voorjaarstemperaturen met dubbele cijfers zoeken we massaal terrasjes op en doen alsof we in Zuid-Frankrijk wonen. Kortom: het begin van een hoopvol seizoen.
Maar ja. Het werd gehaktdag.
Ik ben gehackt — met dank aan mijn telefoonprovider. Het klinkt dramatisch, maar het voelt vooral alsof iemand met modderige schoenen door mijn papieren is gelopen. Sinds ik het woord gehackt hoorde, schieten mijn gedachten naar gehakt. Vroeger had je gewoon woensdag gehaktdag. Dat was overzichtelijk. Ballen op tafel. Ik keek ernaar uit. En nu, met één letter extra, is de romantiek van de gehaktbal vervangen door kille digitale criminaliteit. De overgang is groot.
Het waren spannende dagen: zou mijn provider de hackers betalen of niet? Niet dus. Mijn gegevens liggen nu op straat. Daarom moet ik mijn incasso’s nóg beter in de gaten houden. Wat knap is, want ik hield mijn financiën al zo scherp in de gaten dat ik soms dacht dat ze míj in de gaten hielden.
Ineens hoor ik ergens bij: een legioen van zes miljoen gehackte klanten. Het is een merkwaardig soort verbondenheid: de club van mensen van wie de gegevens nu ergens op het darkweb rondzwerven tussen cryptovaluta en nepdesignertassen. Naam, adres, IBAN, telefoonnummer, rijbewijs - ze hebben het. Ik vraag me af wat ze ermee moeten. Van mij zullen ze niet rijk worden. Mijn profiel levert hooguit een bonuskaart van de plaatselijke kruidenier en een halfvol spaarkaartje voor de autowasserette op.
Toch schijnen bedrijven massaal aan de beurt te zijn. Veel meer dan we horen. Maar niemand zet graag een bordje in de etalage: “Welkom, wij zijn gehackt.” Je wilt niet negatief in de belangstelling staan. Het is een beetje alsof een restaurant stilhoudt dat de kok de gehaktballen per ongeluk in de vaatwasser heeft bereid. Technisch schoon, maar je eet toch liever iets anders.
Kan ik het mijn telefoonprovider verwijten? Misschien. Maar behalve die constatering kun je er weinig mee. Alles is juridisch dichtgetimmerd. Je kunt niet voortijdig opzeggen. Je zit vast in een telecomversie van een slecht huwelijk: het vertrouwen is weg, maar het contract loopt nog twee jaar.
Mijn telefoon doet het nog, daar ligt het niet aan. Ik moet alleen extra alert zijn op wie er belt. Die zal zich vermoedelijk niet melden met: “Goedenavond, ik ben uw hacker.” Dat zou praktisch zijn: dan kan ik meteen zeggen: “Nee dank u, we zijn al gehackt.”
Het kan ook erger. In Frankrijk liggen de gegevens van 15 miljoen patiënten op straat, inclusief medische aantekeningen. Dan besef je: mijn lek is hooguit een tochtgaatje.
Ondanks gehaktdag is de lente gewoon begonnen. Op het darkweb ben ik inventaris - in het echt gewoon mezelf. Ze zullen er weinig aan hebben. Misschien ben ik wel de minst lucratieve hack van Nederland.